Bio Logica

29-9-2008, was een super wilde verjaardag het had zo een mooi verhaal moeten zijn , want ik wilde graag naar kathmandu juleh had een mooi jaga school gevonden waar zij een heele maand zou gaan teachter traingen, en ik naar het trance festival zou gaan en een heele maand vrij om mijn zonden te over denken, om hier te komen kon ik alleen op 28-09-2008 in een over night trein in een airco slaap trein reizen om op 29-09 bij de nepaleese grens aan te komen, dus voor mijn verjaardag deze vrij duure kaartjes gekocht.

maar nu waaren mijn treinkaartjes dubbel geboekt en werden we in delhi cs ( niet new delhi jammer genoeg)  uit de tein gezet. net na weer zo een vreselijke pakistaanse tereurbom. dus was de laaste plek waar ik wou zijn omdat de kaartjes door een travel agent met credit card waaren betaald konden we ze niet ruilen of ons geld terug krijgen wat een NACHTMERRIE ik alle oficeele kantooren langs maar niets of niemand wou of kon wat voor ons doen. toen ik met een geuniformeerde politie/militair omdat ik bijna delhi cs in de fik had gestoken uit eindelijk bij hety zelfde kantoor aankwam  was toch iets meer mogelijk, ze vroegen wil je nog naar nepallese grens, ja natuutrlijk zij ik want het laaste wat ik wou was in delhi blijven. hebben ze ons op de eerst volgende trein gezet. omdat er een pasagiers lijst en boekingen allen per trein gaan konden ze in die trein niet de geldig heid van onze kaarjes controleeren. het eenigste nadeel was dat we in plaats van 1e klas 15e klas staan plaatsen haden en moesten we 18u lang tussen 4000 ( waar er 1000 plaatsen zijn) mensen in een te volle trein staan er was geen eens plaats om op de grond te zitten. maar hebben we wel 1000 km zwart gereden

dus hadden we eerst van rewalsar lake tot chandigar ambalha minsten 10u in een lokaale bus gezten, toen 18u getreind, daarna nog 5u in de bus tot de grens. waar ze dachten nog wat extra geld te kunnen verdienen door mijn visum van 60 dagen alleen voor 15 dagen goed te keuren (nieuwe regering nieuwe regels)  me ass  heb ik ze wel 15x verteld, (omdat juleh moet hier een maand  naar school gaat) , heb ik uiteindelijk toch gelijk gekregen. een bus kaartje gevonden om nog een x 10u in de bus te zitten zatten we 2u vast in een file van nog geen 1/2km omdat. de tata truck niet op zij wouden konden gaan en dus nu eindelijk met 2 dagen hoofdpijn in kathmandu juleh zit in de yoga school en zal het volgende emailtje wel weer schriijven

we missen jullie allemaal enorm maar vanaf nu gaat het alleen maar beter en vooral het beste er van maaken xxx en groeten gijs en juleh

he jongens en meisjes,

nou we hebben een poging gewaagd naar prashar lake te gaan, een kleine hike van 8 km, vet steil en met volle bepakking om daar te kunnen parkeren. alle mensen die we spraken en zagen konden ons niet antwoord geven op de belangrijke vraag: hoe ver is het lopen (we zagen een bordje toen we aankwamen ‘nog 19 km naar prahar lake’ en omdat de lonely planet al wel vaker verjaard is of niet precies klopt wisten we niet meer wat we konden geloven). met handen en voeten proberen te communiseren; allemaal van die bergmensen die haast nooit toeristen zien, en al helemaal niet die met ze willen praten.. heel vreedzaam was het er. super mooi. apen en muggen reuze soort sprinkhanen die je knetterhard hoort tjirpen. heel bijzonder plekje.
wij dus naar boven, wat een klim, vechten en zware tassen! zijn we boven bijna op het aller aller hoogste puntje van de berg gaat het me toch regenen en onweren!! enorm. de berg zit letterlijk in de wolk. dus knallen. en vervolgens wij als een gek de tent opzetten, in (komen we later achter) een kleine plas water. het hagelt. en in de bergen, op de berg, gaat het waarschijnlijk, als het al hagelt, vriezen. slaapzakken al nat, tent onderkant nat.
wij als een gek bewslissen dat we niet vanacht gaan bevriezen dus moeten alles weer inpakken en als een gek naar beneden. om 7 uur is het dondker. en de inschatting van gijs was dat we de gevarenzone (super steil en glad met water) voordat het donker werd uit zullen zijn.
dus wij als een razende wiede weerga door de modder naar beneden, al struiklend en uitglijdende…
wij bijna beneden, gevarenzone uit, moeten we het kleine beekje over wat een enorme bulderende rivier is geworden. bloedzuigers ja. denken denken. terug naar een huis, kijken of we kunnen bliijven slapen. papa is niet thuis dus zoon probeert ons te woord te staan. geen slaapplek, hij helpt ons de rivier over (je moet weten waar de stenen onder water zijn waar je op kan lopen, zo’n local weet dat natuurlijk, van jongsafaan geleerd, hij vond het volkomen normaal!). nog 1 km naar het dorpje. donker. en vervolgens is de brug die we over moeten ook geen brug meer maar een rivier. dorpje super dichtbij.
toen hebben we maar een schuur gekraakt en zijn we lekker gaan slapen. precies nog een paar droge kleren over. volgende ochtend is de brug er weer. dorpje. mensen die ons aanstaren. kopje thee. en daar het guesthousje gezien met de enige meneer die engels praat.
bus terug naar mandi, en vandaag zijn we bij het rewalsakar lake wat een pelgrimsplace is voor buddhisten. dus met een echt stadje. toch nog maar even wachten tot het regenseizoen over is, dan kunnne we wel gaan kamperen..

bizar mooie plek was het hoor, zo rustig, peacefull, de mensen die daar allemaal wonen, farmers en agriculture. duidelijke hierarchie in wie het te zeggen heeft in en rond het huis: de man. ongelofelijk hoor die rol van de vrouw en dan die van de man. super gescheiden alles. man en vrouw raken elkaar niet aan in openbaar, hebben het alleen over dagelijkse dingen.

ben ook met de buschauffeurs vrouw wezen plassen. samen op zoek naar een wc, vlakbij waar de bus even stopte. met de weinige engelse woordjes en handgebaren samen plassen. ik wil doorlopen als er een man net het huisje in is gegaan, wat een ‘wc’ blijkt te zijn, zegt ze stop wait, en go als de man eruit komt. wij erheen, achter het huisje natuurlijk een grote bende van afval, stank, pis poep, vliegen. zij doet haar sjaal voor haar neus, een afkeurende blik, nee dan toch maar in het huisje, wat aan de achterkant open is, met een half muurtje erin in het midden. daar plassen. zij in de ene, ik in de ander. ik pas er natuurlijk niet in, veels te klein.
we lopen eruit, vraagt ze ‘no underwear?’. ik zeg jawel en laat het haar zien (een mini stukje trek ik uit mn rok), terwijl 20 meter verderop net twee mannen eraan komen lopen. o, not done natuurlijk. maar we hebben samen geplast. heel gezellig. vrouwen met vrouwen geen probleem, mannen met mannen ook geen probleem, je ziet zo vaak mannen half over mekaar liggen, ergens in de bus bijvoorbeeld.
als je dan bedenkt hoeveel ondergoed je wel niet ziet in nederland, tja.

nieuwe foto’s komen er nog aan op website: www.bio-logica.nl

dikke kussen ju en gai

he jongens en meisjes,
de delhibelly heeft mij ook getroffen, voelt alsof ik nu toch ecth weg ben uit nederland. zoveel heb ik sinds tien jaar niet overgegeven, tjonge. gaat nu alweer een stuk beter, ben alweer aan t eten.
vandaag pakjes op de post gedaan zodat we die kilo’s niet hoeven mee te slepen; met o.a. mooie ladakhi shoes en foto’s.
pas met kerst kunnne we ze halen, misschien zijn we wel eerder terug dan die mooie pakketjkes..
best raar. by sea en een by air.
ladakh is ecth super veranderd de afgelopen 20 jaar, dat is duidelijk. het ladakhi festival was wel heel leuk, maar veel kloosters die n ormaal wel meedoen deden bijv niet mee.
mooie cultuur hebben deze mensen, veel vergaat door o.a. plastic flessen en zaktelefoons helaas
we slapen in de ecolodge met solar shower en composting toilets, en biogroente.
waarschijnlijk gaan we deze week verder op pad, we hebben het hier wel gezien. super lieve mensjes ontmoet, we weten de beste plekjes om te hangen en eten (en didg te spelen), dus kunnen we gaan
richting dharamsala waar de daila lama zijn huis heeft, waar die is weet niemand.
afdingen krijg ik meer onder de knie, gelukkig zijn we met zn tweeen, dat helpt best en gijs is veel minder snel tevreden met het bedrag: hij begrijpt het spelletje ook heel goed (maar pashmina&silk sjaals blijven toch minstens 780 rupees- 13 euro ongeveer. en deze prijs mochten we niet doorvertellen..plus verzenden is toch bijna 20 euro…

kids zijn hier heel mooi, maar hebben het hier zo anders, als een kind met zn hoofd onder de koude kraan wordt gedouwd terwijl het schreeuwt en huilt, en vervolgens met zeep zn hele gezicht wordt ingesmeerd; krijg ik het niet voor elkaar dat normaal te vinden. wat een hardhandigheid zeg! gijs mag zig wel vaker op die manier wassen

dikke kussen juleh en gijs